Dat veel mensen bij MIT in de categorie -eindbaas- vallen zal menigeen bekend zijn; maar in deze post toch weer een voorbeeld. Deep Shot is nog een concept, maar ziet er veelbelovend uit.
Linkje van mobiel naar pc? Point & Shoot, deepshot doet de rest. De transfer vindt dus plaats via de camera van een smartphone.

Het is echter alleen niet een soort screenshot, de techniek grijpt ook de code die nodig voor de juiste transfer door gebruik te maken van een techniek die uniform resource identifier (URI) heet. Software gebruikt URI’s om links te emailen of code te embedden, Deep Shot zendt de URI naar de camera. Uitgebreide toelichting lees je in het, nogal technische, paper. Onderstaande video maakt meer duidelijk dan ik tot nu toe. Saillant detail: Google is inmiddels eigenaar van de technologie.

In onderstaand filmpje legt Rushkoff kort het betoog van zijn boek toe. Wat mij betreft op zijn minst ‘thought provoking’. Ik licht er graag een smaakmakende quote uit:

‘In a digital age, or in any age for that matter, whoever holds the key to programming ends up building the reality in which de rest of us live’.

Met behulp van nieuwe media hebben we inmiddels al een enorme hoeveelheid geweldige kunstuitingen de revu zien passeren. Dit levert uiteraard ook een convergentie op van traditionele kunstvormen en nieuwe media kunst. Dit is wat mij betreft een prachtig voorbeeld.

Paris-based tattoo artist K.A.R.L. zette een tattoo die een QR-code bevat. Dit maakt de tattoo natuurlijk een stuk interactiever dan de gemiddelde tribal etc. Het resultaat is te zien in onderstaande video.

Google is zwak uitgedrukt on a roll. Ze lanceren Google+, gaven veel diensten een nieuwe look via wat aanpassingen in de interface en tussen neus en lippen door komen ze nu ook nog met Google Takeout. Deze dienst laat gebruikers hun eigen data die Google heeft exporteren. Dit is de eerste dienst van het developers team The Data Liberation Front, een team binnen Google dat belast is met de taak het makkelijker te maken voor gebruikers hun data te beheren binnen Google Producten.

Tot nu toe zijn verschillende diensten via Takeout te beheren; onder andere Buzz, Contacts, Circles, Picasa Web Albums, Profile en Stream. Meer diensten volgens aldus Google. Wanneer iemand zijn data bij Google ophaalt kan je het opslaan in verschillende open formats, dit maakt het makkelijker de data elders te hergebruiken.

De dienst krijgt wat mij betreft een dikke *like*, wat mij betreft zouden ook andere diensten gebruikers meer macht moeten geven over de data die zij produceren.  Haal hier je Google data op en bekijk ook nog even onderstaand filmpje

Maps is natuurlijk een geweldige dienst om mee te spelen, op dit blog zie je een hele rits aan voorbeelden. De afgelopen twee weken kwam er weer een aantal voorbij. Ik zet er 3 op een rij: streetview x streetart, What was there en de game Street View Zombie apocalypse.

De eerste is het door Red Bull gesponsorde Google Street Art View. Mooie (en her en wat minder mooie) pieces streetart verzameld op een wereldkaart. Van Heerlen, zie bovenstaande afbeelding,  tot New York; van overal ter wereld zijn en worden er foto’s toegevoegd aan de street art map.

De map zelf zit ook nog aardig in elkaar. Alle pieces zijn voorzien van een adres en een social share knop. De map is voorzien van een zoekfunctie en twee tumbnail sliders met laatste toevoegingen en random foto’s. Er is zelfs een klein filtermenu met een aantal artiesten waaronder een voor het werk van Banksy. Een fraaie mashup om een aantal uurtjes in rond te neuzen.

De tweede mashup is waar historische archief en de realiteit van nu samenkomen. WhatWasThere koppelt oude foto’s van straten, gebouwen en andere plekken aan foto’s van vroeger. Zie het bovenstaande voorbeeld van een straatbeeld in New York.

Heel veel toen & nu foto’s in Amerika, maar gelukkig ook wat in Europa en zelfs Nederland. Zoals deze van Amsterdam.

De laatste is een game waarbij de streetviewmode fungeert als speelveld. Op basis van locatie wordt je gedropt in een streetviewomgeving. Dan is het de bedoeling om zo lang mogelijk in leven te blijven. De timer loopt mee. Navigeer over de kaarten zonder door een zombie gegrepen te worden.

Het is wat buggy en niet erg spectaculair, het is wel die creativiteit waar ik blij van kan worden. Geef Streetview Zombie Apocolypse dus maar eens een kans.

Ik vond hier nog een lijst met heel veel mooie en handige mashups. Zelf nog een mooi mashup gespot? Deel het in de comments.

Inchecken op Foursquare, Josef mailen, geboortevideo op YouTube!

Dawson heeft om tot deze conclusie te komen een aantal ‘key factors’ in  zijn denkwerk laten meewegen. Denk hierbij aan de teruglopende kosten van het produceren van mobiele hardware als tablets, smartphones en E-readers en de daaraan gerelateerde ontwikkelingen van digitaal papier en trends in advertising, maar ook de technologische en economische ontwikkelingen waarvan een land afhankelijk is. Niet onbelangrijk zijn ook de journalistieke factoren als de kosten van het productie- en distributieproces die lager moeten worden, maar ook de verschuiving naar andere vormen van verslaggeving. Meer over de factoren lees je op het blog van Dawson.

Dawson heeft de kranten dus een deadline gegeven. De inventarisatie van relevante factoren is volgens mij een aardige opsomming van vele ontwikkelingen die allemaal samenhangen met het lot van de krant. 2017 lijkt dus een realistisch scenario.

Groter? Hier.

Het is een (inmiddels) bekend fenomeen; de gesprekken over hetgeen wat we zien op televisie of horen op de radio verplaatsen zich naar online. Op Twitter zijn de hashtags #ZG of #DWDD bekende tekens die gesprekken en meningen van honderdern Twitteraars over een bepaald programma weergegeven. Sociale televisie in een nieuw jasje.

Show me the conversation
Ik schreef al eerder blogs hierover . Een van de vragen die ik hardop stelde was wat de programmamakers gaan doen met al die tweets over hun programma. Zou het voor de PO niet wat zijn om die conversatie meer naar zich toe te trekken? Het antwoord blijkt dus ja.

Het NPO-plein is nog niet klaar maar de insteek is duidelijk: real time conversatie op sociale netwerken van kijkers, maar ook van omroep-medewerkers of presentatoren samenbrengen op 1 platform. Nu nog alleen Twitter, maar in de toekomst zal dit uitbreiden. Het doel van dit project beschrijft men als volgt: ‘Transparantie en inzicht creëren in de online dialoog.” Het project is beschikbaar onder een white label: helaas niet voor het publiek maar wel voor alle omroepen.

Conversatie mash up
Laten we kijken naar de functies die (tot nu toe)  bekend zijn. Ten eerste is er een Tagcloud. Deze laat de meeste besproken onderwerpen zien, groot en een kleurtje wordt veel over gesproken en grijs minder. De onderwerpen zijn klikbaar en brengen je naar het gesprek wat erbij hoort.  De tagcloud is realtime en veranderd dus mee met de conversatie op bv Twitter.

Daarnaast worden de tweets van iedereen, omroepers en bekende omroepers (@pauldeleeuw bv) weergegeven in 3 tabbladen.  Er kan weer doorgeklikt worden en zo wordt je naar een profieltje gebracht van de desbetreffende twitteraar. In een soort sidebar is er nog plaats om wat dingen uit te lichten. Onderstaande screenshots laten het zien. (klik om te vergroten)

Bindmiddel en filteropties
Het is nog te vroeg voor een eindoordeel over dit project, maar een kleine conclusie wil ik er toch aan wagen. Het is goed dat de PO probeert dit naar zich toe te trekken. Met het oog op een groter publiek dat straks een nieuwe dimensie aan de kijkervaring kan toevoegen is het goed dat de PO als bindmiddel tussen twee werelden gaat fungeren. Of de hardcore Twitteraar die op zondagavond driftig zit te f5′en zijn Twitter-omgeving gaat verlaten om hier het gesprek voor te zetten betwijfel ik, dit hangt af van bijvoorbeeld de filteropties die men gaat aanbieden. De twitter search schiet daar namelijk wel eens tekort en het filteren op zender, medewerkers van dat specifieke programma of  juist een bepaalde groep tweeps lijkt mij erg interessant.

De gemeenteraadsverkiezingen waren een zogezegd ‘hot item’ de laatste twee weken. Er was bijvoorbeeld de heisa rond politieke reclamezuilen en via #GM2010 was er een constante stroom van verkiezingengerelateerde tweets. Het lijkt erop dat de traditionele vox-pop, het verhaal van de man op straat, zijn langste tijd gehad heeft en vervangen wordt door het getweet van de online Nederlander en dit geval natuurlijk ook de tweets van de twitterende politici.

Zo zag de rol van Twitter er uit tijdens de bijna 4 uur durende verslaggeving van de gemeenteraadsverkiezingen.

Tweets van politici, journalisten en burgers werden uitgelicht en gebruikt om het ‘sentiment in het land’ te integreren in de verslaggeving. Voor de omroepen lijkt het me vooral een stuk goedkoper om dit via Twitter te doen in plaats van een cameraploegje op pad te sturen. Het wordt misschien wel een nieuwe vorm van business voor omroepen in de toekomst als ze iets kunnen bedenken voor het op komst zijnde advertentieplatform van Twitter.

Toegevoegde waarde
Is die er? Wat mij betreft ja en nee. Ten eerste vind ik het leuk dat een medium als Twitter steeds serieuzer wordt genomen door traditionele media. Ten tweede is het een nieuwe manier om ook de mening van experts te peilen over bepaalde onderwerpen in het nieuws. Daarnaast kan er ook goed ingegaan worden op meerdere lokale niveaus van het nieuws. Dit is zeker van toegevoegde waarde bij een nieuwsfeit als de gemeenteraadsverkiezingen. Het mooie hiervan is dat het natuurlijk een realtime element toevoegt aan de beleving van nieuws.

Aan de andere kant was de vox-pop in mijn ogen een van de minst waardevolle onderdelen binnen verslaggeving van nieuws en ik zie dat niet drastisch veranderen door de intergratie van Twitter binnen verslaggeving. Daarnaast kan ik begrip opbrengen voor de kritiek die stelt dat alleen online reacties laten zien niet representatief is voor de gemiddelde Nederlandse burger.

Hoe denkt de man/vrouw op het web hierover? Is Twitter van toegevoegde waarde binnen verslaggeving of misschien alleen op avonden met een centraal thema zoals gisteren?