Via: Online University

*Note* het is enigszins een beknopte geschiedenis. Belangrijke grondbeginselen van het internet als de Memex van Vannever Bush of Project Xanadu zijn buiten beschouwing gelaten.

Hij zat op een paard in deel 1 (15.832.180 views), in de follow up op een motor (10.968.869 views) en in deel 3 op een boot (2.190.420 views).  Met bijna 29 miljoen views voor 3 video’s op het moment van schrijven is het virale effect van de campagne ongelofelijk. Daar bleef het echter niet bij, Old Spice liet samen met creatieve motor achter de campagne Wieder+Kennedy ook heel goed zien dat ze sociale media heel goed snappen. En wat kunnen we daarvan leren?

Een succesvolle campagne nog succesvoller maken
Na de succesvolle video’s kwam er een enorme stroom van positieve reacties. Mensen twitterden over de campagne, sloten zich aan op de Facebook pagina en lieten comments achter op YouTube. Toen kwam men bij Old Spice met een plan wat ikzelf nog niet eerder heb gezien, de ster van van de campagne reageerde persoonlijk in een video op comments en vragen. Dit resulteert in ruim 180 video responses naar fans van de campagne, maar ook naar celeberty’s als Alyssa Milano en Aston Kutcher  en internet hotshots als de oprichter van Twitter of CEO van Digg (zie hier een mooi overzicht van de beste video responses). Uiteraard deelde deze bekende mensen hun boodschap met hun eigen achterban en zo werd het bereik van de campagne alleen maar groter en groter. De campagne had dus alles; een enorm viraal effect, er werden spoofs gemaakt, fans op verschillende platformen en celeberty’s die die boodschap helpen verspreiden.

Dit levert een aantal indrukwekkende resultaten op:

• Bovenaan bij zowel Digg als Reddit
• Een trending topic op Twitter
• Twittervolgers vertienvoudigd
• Veel aandacht in printmedia
• Ruim 20.000 comment en 30 miljoen views op YouTube
• Bijna 700.000 fans op Facebook

Wat leren we van de Old Spice Guy?
Personal touch: naast dat de commercial geweldig zijn, zijn de video responses echt een simpel en briljant idee. Het benadrukt het sociale aspect van de ingezette media, maar zorgt ook voor een zeer persoonlijke band met het merk. Daarnaast daagt het ook mensen uit om ook een reply achter te laten in de hoop op een video response.

Ga niet voor de hand: de campagne vraagt weinig van de doelgroep. Ze worden niet aangespoord om zelf iets te produceren of te maken, hooguit om een video te delen. Het publiek geeft het merk een vinger door het te delen onder hun vrienden, maar Old Spice pakt niet de hele land. En uiteindelijk kwamen de spoofs etc. vanzelf.

Aanvullende platformen: de campagne begon op TV, ging toen naar internet en het geheel van een YouTube-kanaal, Facebook-pagina en Twitter-account zorgt voor een zeer interactief geheel waar  conversatie tussen merk en fan plaatsvindt.

Kwaliteit: de campagne was gewoon van een hoog niveau. De video producties waren goed, de lengte van de video’s (+- 30 sec) is wat mij betreft de ideale duur, het gezicht van de campagne ziet er goed uit en tot slot: de video’s waren stuk voor stuk grappig.

En succes op internet equals sales?
Daar zijn de meningen over verdeeld krijg ik de indruk. WARC meldt dat het weliswaar een succesvolle campagne is, maar dat het geen hogere verkoopcijfers oplevert. Campaign brief meldt op haar beurt dat het wel degelijk een succes is en claimt daarover gesproken te hebben met een PR-man die het volgende zegt: “Old Spice is now the number one male body wash and deodorant in both dollar and volume share. (…) While we can’t disclose specific sales data, we can tell you we are very happy with the positive business growth that has been a result of the campaign.”

Tja dat zou ik ook zeggen. Andere cijfers die ik vond melden dat de totale sales van Old Spice met 16,7% omhoog zijn gegaan, de waarheid zal ergens in het midden liggen. Met 28.991.469 views voor 3 video’s + de miljoenen views van de ruim 180 video-comments is de awareness rond het merk groter dan ooit en heeft Old Spice zichzelf op een geweldige manier weer op de kaart gezet. Pretty awesome moderne marketing voor een 71 jaar oud merk.

Dat en meer lees je in dit paper. Uiteraard sta ik open voor kritiek. Het standpunt in dit paper is niet per definitie het mijne, maar het leek mij interessant om dit thema vanuit dit (op het eerste gezicht vrij technologisch deterministische) standpunt te redeneren. Val mij dus niet aan met dingen als ‘Wat een onzin, je hebt dit zelf in de hand’, maar kom met kritiek waarom het eventueel niet zou kloppen of bij lange na niet toereikend is. Daar worden we allemaal slimmer van! En ja Full Screen-mode is de enige leesbare optie.

Media en nieuwsconsumptie op locatie
Een andere mooie toepassing van LBS is in mijn ogen de combinatie met nieuwsconsumptie. Op basis van de locatie van hun lezers kunnen nieuwsmedia relevant nieuws aanbieden specifiek voor die locatie. Dat kan een review zijn van het resturant waar je bent ingecheckt, maar ook alle reviews van de films die momenteel draaien waneer je incheckt in een bioscoop, zoals gratis krant METRO doet in Canada. Geschetste opties sluiten direct aan op actuele thema’s binnen medialand als realtime en hyperlokaal. De vraag naar real-time nieuws krijgt immers een nieuwe dimensie wanneer dit ook nog aan locatie gekoppeld kan worden. Nieuwsmedia verbeteren zo hun service en de relevantiewaarde van hun content wordt hoger.

Een ander mooi voorbeeld van media en LBS is het Amerikaanse Bravo TV. Het station wil kijkers ook bereiken wanneer de televisie of laptop uitstaat. Dit gaan ze doen door speciale ‘badges’ en andere prijzen beschikbaar te maken binnen Foursquare. Gebruikers moeten hiervoor inloggen op speciale ‘Bravo-locaties’ gekoppeld aan shows van Bravo als The Real Housewives en The Millionaire Matchmaker.

Een beetje van onszelf en een beetje van Foursquare
Een belangrijke pijler van Foursquare, de badges, lenen zich als systeem ook goed voor andere toepassingen. Zo heeft men bij The Huffington Post (sowieso RSS-waardig) badges gekoppeld aan het gedrag van de bezoekers op de website. Ik vind dit een hele mooie en sociale manier van de relatie versterken tussen medium en gebruiker. Lezers kunnen 3 badges verdienen en elke badge heeft meerdere levels. De Networker-badge krijg je als je de interactie aan gaat met andere lezers, Superuser voor het commenten op posts of content deelt via Twitter of Facebook en tot slot is er een Moderator-badge voor het flaggen van commments. Een puik staaltje betrekken van je lezers.

En dan is er nog iets…Mashups
Hoe vet is een integratie van LBS en een dienst als Google Goggles. En waarom zit er geen navigatie in LBS die me helpt herinneren hoe ik ook al weer bij een bepaalde plek kom waar ik ooit ben ingecheckt. Of wat dachten jullie van deze app die de straten van Londen omtovert in een museum. Nu zijn dit allemaal losse diensten die veel overeenkomsten tonen, maar we kunnen wachten op de overtreffende trap waarbij alles in een applicatie zit. Nog wat coole mashups zijn Fourwhere, combinatie van Google Maps en Foursquare (Bing heeft ook zoiets) en MakeMyMap.org (beta) hier kun je inloggen met je Facebook account om vervolgens je Mobypicture-, Foursquare- of Twittergegevens op een kaart te zetten. Persoonlijke kaarten kan je embedden op een blog.

En dus…
Op Mashable werd LBS eens ‘the final big gold rush of Web 2.0′ genoemd. Of dat in Nederland ook waar is, betwijfel ik ten zeerste. Op de korte termijn zal Location-based Marketing zeker in Nederland geen grote rol gaan spelen, het zal eerder wat PR-waarde opleveren.  Zoals hierboven beschreven ben ik vooral enthousiast over de koppeling aan mediagebruik, hoe relevanter content is voor de gebruikers des te beter, locatie draagt hier zeker aan bij. Marketing zal ongetwijfeld ook aan hun trekken komen als Facebook er eindelijk uit is wat ze willen met locatie. Voorlopig check ik lekker verder in en hoop ik dat de Sp!tsen en Nu.nl’s van dit land snel met wat waardevols op de proppen komen.

De gemeenteraadsverkiezingen waren een zogezegd ‘hot item’ de laatste twee weken. Er was bijvoorbeeld de heisa rond politieke reclamezuilen en via #GM2010 was er een constante stroom van verkiezingengerelateerde tweets. Het lijkt erop dat de traditionele vox-pop, het verhaal van de man op straat, zijn langste tijd gehad heeft en vervangen wordt door het getweet van de online Nederlander en dit geval natuurlijk ook de tweets van de twitterende politici.

Zo zag de rol van Twitter er uit tijdens de bijna 4 uur durende verslaggeving van de gemeenteraadsverkiezingen.

Tweets van politici, journalisten en burgers werden uitgelicht en gebruikt om het ‘sentiment in het land’ te integreren in de verslaggeving. Voor de omroepen lijkt het me vooral een stuk goedkoper om dit via Twitter te doen in plaats van een cameraploegje op pad te sturen. Het wordt misschien wel een nieuwe vorm van business voor omroepen in de toekomst als ze iets kunnen bedenken voor het op komst zijnde advertentieplatform van Twitter.

Toegevoegde waarde
Is die er? Wat mij betreft ja en nee. Ten eerste vind ik het leuk dat een medium als Twitter steeds serieuzer wordt genomen door traditionele media. Ten tweede is het een nieuwe manier om ook de mening van experts te peilen over bepaalde onderwerpen in het nieuws. Daarnaast kan er ook goed ingegaan worden op meerdere lokale niveaus van het nieuws. Dit is zeker van toegevoegde waarde bij een nieuwsfeit als de gemeenteraadsverkiezingen. Het mooie hiervan is dat het natuurlijk een realtime element toevoegt aan de beleving van nieuws.

Aan de andere kant was de vox-pop in mijn ogen een van de minst waardevolle onderdelen binnen verslaggeving van nieuws en ik zie dat niet drastisch veranderen door de intergratie van Twitter binnen verslaggeving. Daarnaast kan ik begrip opbrengen voor de kritiek die stelt dat alleen online reacties laten zien niet representatief is voor de gemiddelde Nederlandse burger.

Hoe denkt de man/vrouw op het web hierover? Is Twitter van toegevoegde waarde binnen verslaggeving of misschien alleen op avonden met een centraal thema zoals gisteren?

Volgens de New York Times is het online gebabbel over offline televisie ook bevorderlijk voor de kijkcijfers. Wanneer veel mensen in je netwerk praten over iets wat ze bijvoorbeeld bij DWDD zien, is de kans natuurlijk groot dat je zelf ook even een kijkje gaat nemen. In de NYT wordt deze nieuwe trend in het consumeren van televisie het ‘Watercooler-effect’ genoemd. Waar vroeger de gesprekken over wat gisteravond opviel op de televisie rond de watercooler (in Nederland bij de koffieautomaat) werden gevoerd, brengen online sociale netwerken als Twitter en Facebook deze ‘koffieautomaat-gesprekken’ naar een online omgeving. Een groot verschil is dat de gesprekken nu realtime plaatsvinden en daarom vaak een stuk relevanter zijn.

Het internetten tijdens televisie kijken wordt ook wel ‘media meshing’ genoemd. Microsoft Advertising deed hier een onderzoek naar onder 1050 Europeanen.

Enkele punten uit het onderzoek zijn zeker interessant en sluiten goed aan bij bovengenoemde trend:

• Tweederde van de Europeanen internet tijdens het televisie kijken
• In de leeftijsgroep 16 tot 24 doet 9 op de 10 dit

Ook voor adverteerders lijkt deze trend interessant:

• 51% geeft aan wel eens op internet te zoeken naar een reclame die ze op TV zien
• 20% geeft aan wel eens een reclame op te zoeken en door te sturen naar iemand

Ik ben benieuwd in hoeverre de omroepen een poging gaan doen deze gesprekken te faciliteren binnen hun eigen omgeving, bijvoorbeeld op de website van een programma of een eventuele integratie van deze gesprekken binnen een programma zelf

Niet alle SuperBowl commercials op een rij, maar gewoon wat video’s die deze week opvielen. Te beginnen met de BirdBox. Hoe maak je van je iPhone een koekoeksklok? Zo dus.

Een beetje een vreemde video over Twitter uit 2006. Een van de oprichters is talkin a little bit crazy. Twitter? Twttr?

Ideaal stoeltje. Zeker voor mij in de jongen jaren.

We sluiten toch nog even af met wat Google (nee geen Buzz) en een klein beetje superbowl. Wat hij was lief, hij was ingetogen, hij was eigenlijk steengoed. De Commercial van Google tijdens de superbowl.

<duits accent> Fuck you Google </duits accents> Zo reageert Berlijn op de streetview auto.

Sinds 1 februari ben ik namelijk weer student. Dit zullen sommigen ongetwijfeld al weten via Twitter, maar ik schrijf er nu ook even een post over. Ik ben gaan studeren aan de Universiteit Utrecht en volg daar momenteel een pre-master. Een pre-master, wat is dat? Nou dat is een speciaal schakeljaar voor mensen zoals ik die, na hun HBO, nog de verdieping in willen. Dit jaar volg ik dus binnen de bachelor Film- en televisiewetenschappen een aantal vakken om vervolgens volgend jaar de master Nieuwe Media & Digitale Cultuur te doen. Kortom een tweejarig traject. Deze periode zit ik 3 dagen per week op school en daarnaast werk ik de overige 2 dagen nog steeds bij de Media Academie. Het is dus nogal druk de laatste tijd.  Het bloggen is er dus een beetje bij ingeschoten. Ik heb nog wel een post geschreven voor Educate the Crowd en ik ben een nieuw posterousblog begonnen waar je mijn studiebeslommeringen kunt volgen. Hier post ik opdrachten die ik maak, bijvoorbeeld dit stuk over de droom van participatiecultuur.

Het zal dus nog wel even stil blijven op dit blog. Ik ben sowieso op zoek naar een nieuwe functie voor mijn website en wat blogs die daar paralel aan lopen of hier te integreren. Daarover later meer. Vergeef me dus de stilte en lees wat ik elders schrijf, bijvoorbeeld op het Media Academie blog, het Educate the Crowd blog of op het studieblog.